Bosna i Hercegovina je kroz vijekove bila mjesto ukrštanja kultura i religija. Vojnim putem, stalnim ratovima i osvajanjima ovih krajeva od Rima, Austrije, Mađarske, Turske itd, u bosanskohercegovačke gradove donošeni su drugačiji načini izrade vojne opreme i njenoga održavanja, te niza proizvoda potrebnih civilima. Ne treba zaboraviti da su upravo ratovi bili generator razvoja zanatstva. Vojska je imala prijeku potrebu za zanatlijama koji su se zvali potkivači. Oni su sa specijalno izrađenim ekserima u kovačkim radnjama precizno na kopita konja prikivali potkovice tako da konja ne boli i ne žulja.
Mujo kuje konja po mjesecu
Mujo kuje konja po mjesecu,
Mujo kuje, a majka ga kune:
„Sine Mujo, živ ti bio majci,
Ne kuju se konji po mjesecu,
Već po danu i jarkome suncu!“
„Ne kuni me, moja mila majko,
Jer kad meni na um padne draga,
Ja ne gledam sunca ni mjeseca,
Nit moj doro mraka ni oblaka!“
Ovaj zanat je bio prilično opasan jer su nerijetko konji bili nemirni i dešavalo bi se da prilikom potkivanja povrijede majstora. Potkivački zanat je bio izuzetno rasprostranjen, međutim on je iz decenije u deceniju imao sve manju potrebu da postoji, tako da se danas potkivanjem konja bave kovači, koji i proizvode potkovice i eksere za potkivanje.
glasstoca.ba
