“Coronation” je dokumentarni film koji preispituje politički aspekt kontrole uspostavljene za vrijeme lockdowna u Kini, nakon izbijanja epidemije koronavirusa. Donosi priču o nadzoru, “ispiranju mozga” doktrinama kineskih vlasti i ljudima koji su postali predmet manipulacije države.
Na proljeće 2020. godine lupali smo šerpicama na balkonima, pozdravljali medicinske radnike i ponašali se po principu koji je uspostavljen po globalnoj matrici. Maske preko lica, dezinficijensi i izolacija podveli su se pod slogan “novo normalno”, a sve je krenulo iz kineskog grada Wuhana, koji ima 11 miliona stanovnika, tržnicu s egzotičnim životinjama i, sasvim slučajno, laboratoriju za eksperimentalna istraživanja virusa.
Još 2019. godine je nulti pacijent sa simptomima bolesti uzrokovane virusom SARS COVID-19 identificiran u Wuhanu, glavnom gradu provincije Hubei. Službena teorija o početku pandemije, raskošnija od mašte najograničenijeg teoretičara zavjera, glasila je (otprilike) da je čovjek pojeo supu od kuhanog šišmiša i na taj način se inficirao virusom.
Made in China
U epicentru epidemiološkog trilera u Wuhanu 2020. godine kineski filmaš i disident Ai Weiwei počeo je snimanje dokumentarnog filma, kojem je dao naslov “Coronation”, što u prijevodu znači krunisanje, ali je zapravo igra riječi i predstavlja ironičan naslov koji glasi “Corona nacija”. Zahvaljujući mreži aktivista i insajdera uspio je ilegalno snimiti 500 sati materijala u Wuhanu, od početka do kraja proljetnog lockdowna, a njegove kamere su ušle i u vuhansku bolnicu, kao i improviziranu covid-bolnicu, koju su Kinezi izgradili u rekordnom roku.
Grad je već 23. januara potpuno zaključan, a uslijedilo je brutalno brzo stavljanje virusa pod kontrolu. Do danas je Covid-19 širom planete odnio tri miliona života, statistika smrtnosti i virulentnosti mu ne daje razmjere pandemije, ali se na bolest odgovorilo represivnim metodama najgoreg oblika autokratije. U Kini je automatski mobilizirano 40 hiljada medicinskih radnika, a ostatak stanovništva je “zapečaćen” u svoje domove.
Film “Coronation” propituje način na koji je država tretirala čovjeka za vrijeme epidemije. Pacijenti i porodice govore o tome šta misle, izražavajući ljutnju i konfuziju zbog državnih alata u borbi protiv bolesti. Neki od njih su zaglavljeni na proputovanju, neki debatiraju o tome kako se ponašaju mediji, jedan sin pokušava doći u posjed pepela svog kremiranog oca, a jedan građevinski radnik je prisiljen živjeti u automobilu.
“Birokratija na desetu” je ekspresno zaživjela u jednoj od najuređenijih svjetskih sila, a svaki oblik socijalnog života je stavljen pod kontrolu, bilo da se radi o nadzoru, ideološkom iispiranju mozgova i stavljanju individualizma u funkciju političkog režima. Svi su u filmu odmah prepoznali globalističke slutnje i teorije zavjere o virusu kao prašini koju treba baciti u oči svjetskom stanovništvu kako bi se uspostavio novi oblik društvenog uređenja, onog koje počiva na strahu, represiji i potpunom gubitku individualnih sloboda i mišljenja.
Reditelj Ai Weiwei, koji je film producirao i finalizirao u Evropi, donosi impresivnu sliku Wuhana, željezničkog centra u kojem se susreću svi kineski vozovi i u kojem život pulsira poput reklama na wall scape ekranima poslovnih nebodera. Supersila ima svoj način kako odgovara na kontrolu, a iz filma je vidljivo da je Kina na epidemiju odgovorila kao na oblik biološkog rata.
Vojskom i dezinfekcijom koja prije ulaska u bilo koji prostor traje dvadesetak minuta, ispiranjem ulica koje podsjeća na černobilske likvidatore, ali i ispiranjem mozgova putem medija. Za razliku od većine američkih i evropskih dokumentaraca o koroni, “Coronation” propituje pandemiju ne gubeći vrijeme na medicinski kontekst.
Ne zaboravimo da su u Kini, pored Googlea, Facebooka, Instagrama i političke kritike, zabranjeni i strani filmovi. Kineska vlada je uvela ograničenje broja stranih filmova koji se mogu prikazati u tamošnjim kinima, s trenutnim maksimumom od 34 filma godišnje. Odabrani filmovi prolaze kroz đevđir cenzure, a uklanja se sadržaj koji se smatra uvredljivim za komunističku vladu. Autor “Corona nacije” ne želi natrag u Kinu, snima filmove širom svijeta, a svojim dokumentarcem upozorava na besmisao života bez povjerenja, privatnosti i slobode.
Klix.ba
